اصلاح مقررات فوتبال: محدودیت‌های مربوط به ضربات سر و روش‌های جدید اجرای اوت در تیم‌های پایه
این تحولات در جهت دستورالعمل‌های جامع‌تر سازمان‌های مدیریتی فوتبال اتخاذ شده که در سال‌های اخیر بر کاهش تعداد برخوردهای سر کودکان تأکید ویژه‌ای داشته‌اند.
باشگاه کومو در سری آ، مسیری نوین را در آکادمی خود آغاز نموده تا مواجهه بازیکنان خردسال با ضربات سر و آسیب‌های بالقوه ناشی از آن را به کمترین مقدار ممکن کاهش داده و سلامت مغزی آنان را تضمین نماید.
این تیم ایتالیایی، قوانین جدیدی را برای تیم‌های جوان خود معرفی کرده که هدف اصلی آن «حفاظت از بازیکنان نوجوان» از طریق محدود کردن تعداد برخوردهای سر به توپ در تمرینات و مسابقات می‌باشد.
این استراتژی که بر گفته باشگاه کومو، برای «کاهش برخوردهای غیرضروری به سر، حمایت از سلامت ورزشکاران و تشویق به رشد فنی بهتر در بلندمدت» طراحی شده، از دستورالعمل‌های کلی‌تر نهادهای حاکم بر فوتبال پیروی می‌کند که در سال‌های اخیر سعی در محدود کردن تعداد ضربات سر کودکان داشته‌اند.
باشگاه کومو اعلام کرد که در رده سنی زیر ۱۰ سال، هیچ ضربه سری در تمرینات یا مسابقات مجاز نخواهد بود؛ پرتاب‌های اوت با پاس روی زمین انجام شده و ضربات کرنر نیز به جای ضربه مستقیم، با پاس از روی زمین اجرا خواهند شد.
در رده سنی زیر ۱۱ سال، تکنیک‌های ضربه سر ممکن است در اواخر فصل به تمرینات اضافه شود، اما تنها با استفاده از توپ‌های سبک و لاستیکی.
بازیکنان رده زیر ۱۲ سال، ماهانه یک مرتبه تکنیک ضربه سر را فرا خواهند گرفت (باز هم با استفاده از توپ‌های سبک لاستیکی)، که این آموزش شامل حداکثر ۵ ضربه سر در هر جلسه تمرینی خواهد بود. این تیم‌ها تشویق می‌شوند تا در مسابقات از سبک بازی مبتنی بر حفظ توپ بهره ببرند؛ مسابقاتی که همچنان بر اساس قوانین معمول فدراسیون فوتبال ایتالیا برگزار خواهند شد.
در رده زیر ۱۳ سال، ضربات سر در تمرینات همچنان به دقت محدود خواهد بود (هفته‌ای یک بار و حداکثر ۵ ضربه سر در هر جلسه) و پرتاب‌های اوت با دست، به گونه‌ای انجام خواهد شد که توپ پایین‌تر از سطح سر هدایت شود.
این باشگاه که تیم اصلی مردان آن در فصل پیش رو برای اولین بار در رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا شرکت خواهد کرد، دستورالعمل‌های عمومی را نیز برای تمامی رده‌های سنی آکادمی خود صادر کرده است؛ بر اساس این دستورالعمل‌ها، مربیان باید از تکرار و مواجهات غیرضروری با ضربات سر جلوگیری کرده و از باد کردن بیش از حد توپ‌ها اجتناب ورزند. این قوانین در طول فصل مورد بازبینی قرار خواهند گرفت.
رافائل واران، مدافع پیشین منچستریونایتد که عضو هیئت آموزشی باشگاه کومو است، اظهار داشت: «من پیش از این بارها بر لزوم جدی گرفتن ضربات به سر در فوتبال و نیاز مبرم به حفاظت از کودکانمان تأکید کرده‌ام. برای بازیکنان جوان، بهترین رویکرد، داشتن قوانین شفاف، مربیگری صحیح، درک متقابل و ایجاد فرهنگی است که ایمنی را در اولویت قرار دهد. این رویکرد، برخوردها و تماس‌های غیرضروری را در سنین پایین‌تر، زمانی که مغز هنوز در حال رشد است، کاهش می‌دهد و سپس این مهارت را به تدریج، با کنترل مناسب و به شکل صحیح آموزش می‌دهد.»
واران که در دوران بازی خود به عنوان مدافع میانی برای منچستریونایتد، رئال مادرید و تیم ملی فرانسه توپ زده است، پیش از این بارها درباره عواقب ضربات وارده به سر در مسابقات و چگونگی آسیب دیدن بدنش بر اثر ضربات سر سخن گفته بود. او در سال ۲۰۲۴ از عدم آگاهی کافی نسبت به آسیب‌های سر انتقاد کرده و خواستار محدودیت استفاده از ضربه سر در تمرینات شده بود.
وسیان رابرتس، مدیر توسعه باشگاه کومو، نیز ابراز داشت که محدود کردن مواجهه کودکان با ضربات سر، به آن‌ها این امکان را می‌دهد که بر جنبه‌های فنی‌تر بازی تمرکز کرده و تکنیک ضربه سر را با دقت و اطمینان بیشتری فرا گیرند.
در ماه مه ۲۰۲۴، اتحادیه فوتبال انگلیس طرحی را برای حذف تدریجی ضربات سر از مسابقات کودکان زیر ۱۲ سال در یک بازه زمانی سه ساله اعلام کرد.
این اقدام پس از موفقیت یک دوره آزمایشی دوساله که توسط هیئت بین‌المللی فوتبال برگزار شد، صورت گرفت. مقرراتی مانند اعلام خطای هند (ضربه آزاد غیرمستقیم) در صورت ضربه سر عمدی، برای منصرف کردن کودکان از این عمل وضع شد که از سطح لیگ‌ها تا مسابقات پایه و مدارس را در بر می‌گرفت.
اتحادیه فوتبال انگلیس اولین نهادی بود که این مقررات را پذیرفت و دستورالعمل‌هایی را تدوین کرد که تمرین ضربه سر در شرایط رقابتی را تا رده سنی زیر ۱۸ سال، غیرمعمول و نامطلوب تلقی می‌کند.
در سال ۲۰۲۱، لیگ برتر، قانون تعویض به دلیل ضربه مغزی را وارد مقررات خود کرد تا تیم‌ها بتوانند بازیکنی را که از ناحیه سر دچار آسیب‌دیدگی شده، بدون کسر از سهمیه تعویض‌های خود، جایگزین کنند. همچنین، نهادهایی مانند اتحادیه بازیکنان، فشار بر هیئت بین‌المللی فوتبال را برای امکان‌پذیر ساختن تعویض موقت جهت بررسی‌های پزشکی افزایش داده‌اند.
این چالش‌ها صرفاً به فوتبال محدود نمی‌شود؛ در ورزش راگبی بریتانیا نیز بیش از ۱۱۰۰ بازیکن سابق علیه نهادهای حاکم اقدام قانونی کرده‌اند و ادعا می‌کنند که ضربات مکرر به سر منجر به بیماری‌های عصبی و افسردگی آن‌ها شده است.
پیامدهای ضربات سر تکراری چیست؟
تحقیقاتی که در سال ۲۰۲۳ توسط دانشگاه ناتینگام انجام شد، نشان داد که بیماری دمانس (زوال عقل) و سایر بیماری‌های تخریب‌کننده عصبی در میان بازیکنان حرفه‌ای بازنشسته، سه برابر بیشتر از افراد عادی مشاهده می‌شود.
در ماه ژوئیه، گزارش کالبدشکافی نابی استایلز، قهرمان جام جهانی ۱۹۶۶، نشان داد که او به دلیل انجام حداقل ۱۳۶ هزار ضربه سر در دوران حرفه‌ای خود، به یک بیماری پیشرونده مغزی مبتلا شده بود. استایلز در سال ۲۰۲۰ درگذشت. پیش از او نیز مرگ بازیکنانی چون جف استل و الان جارویس به عنوان بیماری شغلی ثبت شده بود. همچنین، پنج نفر از بازیکنان ترکیب اصلی تیم ملی انگلیس در فینال جام جهانی ۱۹۶۶ به بیماری دمانس مبتلا شدند.
در ماه آوریل، مطالعه‌ای که توسط دانشگاه لافبورو صورت گرفت، امواج فشاری مشخصی را در ناحیه جلویی مغز هنگام برخورد سر با توپ شناسایی کرد. پژوهشگران توضیح دادند که این انتقال انرژی شبیه به آسیب‌های مغزی ناشی از انفجارهای خفیف نظامی است و مکانیسم آسیب‌های عصبی در ضربه سر را روشن‌تر می‌سازد.
