تاجرنیا: موفقیت نکونام افتخار باشگاه استقلال محسوب می‌شود
به نقل از کیک زون، علی تاجرنیا با انتشار پیامی پس از انتخاب جواد نکونام به‌عنوان سرمربی جدید تراکتور، از این تصمیم حمایت کرد و حضور او روی نیمکت تیم تبریزی را رویداری مثبت ارزیابی نمود. رئیس هیئت‌مدیره و سرپرست مدیرعاملی استقلال بر این نکته تأکید کرد که دستیابی به موفقیت توسط هر یک از چهره‌های خروجی از این باشگاه برای خانواده آبی‌ها اهمیت ویژه‌ای دارد. نکونام در حالی هدایت تراکتور را بر عهده گرفته که دوره سرمربیگری او در استقلال با وقوع حوادث و争议های متعدد همراه بود. تیم تحت نظر او در لیگ بیست‌وسوم با کسب ۶۷ امتیاز به مقام نایب‌قهرمانی دست یافت و در فصل بعدی پس از شکست مقابل السد، از استقلال جدا شد. انتخاب غیرمنتظره نکونام به‌عنوان جانشین محمد ربیعی، واکنش‌های گوناگونی را در میان هواداران استقلال برانگیخته است. تراکتور در هفته هشتم لیگ برتر میزبان استقلال در تبریز خواهد بود و نکونام در این بازی برای نخستین‌بار پس از پایان همکاری با آبی‌ها، با تیم سابق خود روبرو خواهد شد. تاجرنیا در پیام خود خواستار پایان بخشیدن به دسته‌بندی‌ها و رویارویی میان پیشکسوتان استقلال شد. او با اشاره به حضور مربیان پرورش‌یافته در این باشگاه روی نیمکت تیم ملی و باشگاه‌های مختلف، تأکید کرد که حمایت از یک چهره استقلالی نباید با نفی چهره‌ای دیگر همراه شود. متن کامل توئیت علی تاجرنیا به شرح زیر است: «برای حمایت از یکی، دیگری را نفی نکنیم یک خبر خوب: جواد نکونام سرمربی تیم فوتبال تراکتور شد. هر استقلالی، هر کجا که باشد و به هر جایگاهی که برسد، موفقیتش برای‌مان باعث خوشحالی و افتخار است. من هیچ‌وقت دوست داشتن یک پیشکسوت استقلال را به معنای روی‌گرداندن از پیشکسوتی دیگر ندانسته‌ام. استقلال برای من بزرگ‌تر از سلیقه‌ها، اختلاف‌نظرها و دسته‌بندی‌هایی است که گاهی میان ما شکل می‌گیرد. خوشحالم که امروز باشگاه استقلال مربیان بزرگی را به جامعه فوتبال ایران و دیگر کشورها تقدیم کرده است و علاوه بر تیم ملی، هدایت بسیاری از تیم‌های لیگ برتری بر عهده دانش‌آموختگان مکتب استقلال است. موفقیت هر یک از این عزیزان، موفقیت بخشی از خانواده بزرگ استقلال است و برای تک‌تک آنها آرزوی سربلندی و توفیق دارم. آرزویم این است که روزی در فضای استقلال به جایی برسیم که بتوانیم با همه تفاوت‌ها و سلیقه‌ها، یکدیگر را دوست داشته باشیم، بدون آنکه برای حمایت از یکی، دیگری را نفی کنیم. می‌توانیم درباره آدم‌ها، تصمیم‌ها و شیوه‌ها متفاوت فکر کنیم، اما در یک چیز با هم مشترکیم: استقلالی بودن. استقلال آن‌قدر بزرگ است که همه ما را، با همه تفاوت‌هایمان، کنار هم و زیر چتر بزرگ خود نگه دارد. مهم این است ما بخواهیم.»
