شرایط سخت تیم ملی تکواندوی ایران در پاکستان با وجود موفقیت‌های چشمگیر
به گزارش کیک زون و با استناد به اعتماد، تیم ملی تکواندوی ایران با وجود شرایط دشوار و کابوس‌وار میزبانی و امکانات، همچنین ابتلای اعضا به بیماری، در رقابت‌های جام قهرمانی پرزیدنت‌کاپ پاکستان توانست با کسب 5 مدال طلا و 2 برنز، از کره جنوبی که مدعی اصلی بود، پیشی بگیرد. پیام خانلرخانی، سرمربی تیم ملی که در انتهای مسابقات -همانند همیشه- عنوان بهترین سرمربی رقابت‌ها را به دست آورد، در مورد شرایط مسابقات، عملکرد تیم و تجربیات چند روز حضور در پاکستان صحبت کرد. * از سطح مسابقات پرزیدنت‌کاپ پاکستان برایمان بگویید. مسابقات پرزیدنت‌کاپ 30 امتیاز رنکینگ دارد و همانطور که می‌دانید، رنکینگ همه کشورها صفر شده است و هر یک از این امتیازها برای تمام کشورها اهمیت زیادی دارد. به همین دلیل همه تیم‌ها با بهترین نفرات و با قدرت کامل برای کسب امتیاز به این مسابقات آمده بودند. برای ما نیز کسب امتیاز بسیار مهم بود، چراکه یکی از مسابقات خود را از دست داده بودیم. مسیر کسب سهمیه از مسابقات اوپن کره آغاز شده و کار سختی در پیش داریم. سطح برگزاری مسابقات نیز واقعا بالا بود. همانطور که همه دیدند، تمام کشورها در هر وزن تعداد زیادی بازیکن اعزام کرده بودند، چون مسابقات آزاد بود و همین موضوع کار را برای ما بسیار دشوار کرده بود.
* عملکرد کلی بچه‌ها را چطور ارزیابی می‌کنید؟ خدا را شکر می‌کنم که با وجود تمام سختی‌هایی که داشتیم، توانستیم نتیجه خوبی بگیریم و اقتدار ایران را نشان بدهیم. مشکل اصلی ما از زمان ورود به هتل و شهر لاهور آغاز شد. متاسفانه روزبه‌روز کل تیم بیمار شدند. یک بیماری ویروسی بسیار سخت همه را درگیر کرد و مشخص نشد این مشکل به دلیل آلودگی یا ویروس موجود در آنجا بوده است. کادر فنی و تمام بازیکنان بیمار شدند و ما چندین روز در بیمارستان بودیم. حتی چند نفر از بچه‌ها شب بازی تا ساعت سه شب در بیمارستان بودند. شرایط واقعا عادی نبود و بسیار سخت بود. در چند روز گذشته، بچه‌ها تقریبا نتوانستند غذای کافی مصرف کنند. خودمان هم این نگرانی را داشتیم که شاید مشکل از غذای هتل باشد. پاکستان ادویه‌های خاصی دارد و بیشتر غذاهای آنها تند است و بچه‌های ما با این نوع غذاها سازگاری نداشتند. البته فقط ما این مشکل را نداشتیم و اکثر تیم‌ها با مساله غذا مواجه بودند. فکر کنم اینجا تنها جایی بود که بچه‌ها برای رسیدن به سر وزن مشکل خاصی نداشتند. بچه‌ها حتی در غذا خوردن هم احتیاط می‌کردند و بیشتر از مواد غذایی که از ایران همراه خود آورده بودند و برخی اقلام معمولی که توانستیم تهیه کنیم، استفاده کردند و با همین شرایط در مسابقات حضور پیدا کردند. در جلسه‌ای که با بچه‌ها داشتیم، به آنها گفتم واقعا نباید چیزی سد راه ما باشد. بیماری هم بخشی از شرایط است، اما فکر می‌کنم برای نخستین‌بار بود که کل تیم و کادر فنی با چنین شرایطی بیمار شدند. حتی در مسیر برگشت نیز بعضی از بچه‌ها همچنان بیمار هستند. در دو روز بعد از مسابقات چندین بار به پزشک مراجعه کردیم، بچه‌ها سرم دریافت کردند و دارو گرفتند و واقعا شرایط سختی داشتیم. با این حال، خدا را هزار مرتبه شکر می‌کنیم که با وجود تمام این سختی‌ها توانستیم نتیجه خوبی بگیریم و اقتدار ایران را نشان بدهیم. امیدوارم بچه‌ها همین‌طور با قدرت مسیر را ادامه دهند و بتوانند نتایج خوبی کسب کنند. * در اوزان مختلف تعدادی از بچه‌ها که انتظار کسب مدال طلا از آنها می‌رفت، انتظارات را برآورده کردند؛ مثل آرین، آرشام و ابوالفضل. همراه این نفرات رادین و دانیال هم موفق به کسب نشان طلا شدند. در این مورد برای ما توضیح بدهید. بچه‌ها نظیر آرین، آرشام و ابوالفضل بسیار خوب هستند، اما نمی‌توان توقع داشت که در تمام مسابقات مدال طلا بگیرند. ورزش حرفه‌ای بالا و پایین دارد، اما خدا را شکر تمام شرایط و تمهیدات لازم فراهم شده و خود بچه‌ها نیز همراه هستند و تمام تلاششان را می‌کنند تا این مسیر را با موفقیت طی کنند. واقعا آنها حرفه‌ای زندگی می‌کنند، حرفه‌ای تمرین می‌کنند و کاملا نسبت به شرایط و مسیری که در این دو سال تا المپیک پیش رو دارند، آگاه هستند. اینکه توانستند نتایج خوبی را تکرار کنند، بیش از هر چیز حاصل همت خودشان بوده است. رادین زینالی نیز بچه جوان و بااستعدادی است. او مسابقات بسیار خوبی را پشت سر گذاشت و حریفان قدرتمندی را شکست داد، به‌خصوص بازیکنی که در فینال مقابل او قرار گرفت. آن حریف بازیکن مطرح و عنوان‌داری بود، اما رادین بسیار باهوش و با تمرکز مبارزه کرد و شرایط بسیار خوبی داشت. امیدوارم همین مسیر را ادامه دهد و روزبه‌روز موفق‌تر شود.
* ما از هشت وزن در هفت وزن مدال گرفتیم؛ پنج طلا و دو برنز. تنها در یک وزن مدال نگرفتیم. آیا برای آن وزن نگرانی خاصی دارید؟ ما در هفت وزن مدال گرفتیم؛ اما در مجموع هشت وزن، یک وزن بدون مدال ماند. واقعا شرایط در آن وزن نرمال نبود. دو نفر از بچه‌های ما نیز شرایط بیماری سختی داشتند. البته این موضوع توجیه نیست و باید تلاش می‌کردیم در همین شرایط عملکرد بهتری داشته باشیم. قطعا باید در این وزن تلاش بیشتری انجام دهیم. دو وزنی که در حال حاضر داریم، ایده‌آل هستند و سطح آنها بالاتر است. امیدوارم در آینده عملکرد بهتری داشته باشند و در مسابقات پیش رو امتیازهای مهمی جمع کنند.
* مدال طلای دانیال بزرگی در پایان مسابقات حال‌وهوای دیگری داشت. او پس از سه سال دوری از مسابقات برگشت و مدالش در پرزیدنت‌کاپ حسن‌ختام خوبی برای پایان کار تیم بود. از بازگشت دانیال و این مدال طلا برای ما بگویید. دانیال بعد از سه سال دوباره وارد مسابقات شد. فکر می‌کنم از شب قبل از مسابقه تا پایان روز مسابقه، شرایط جسمانی بسیار بدی داشت. متاسفانه وضعیت خوبی نداشت و حتی صبح مسابقه، پیش از شروع مبارزه، او را نزد پزشک بردیم و دارو دریافت کرد تا بتواند مسابقه بدهد. دانیال تقریبا هیچ چیزی نتوانست بخورد. حتی روز مسابقه آب هم نمی‌توانست بخورد و دچار مشکل گوارشی شده بود. با این حال، با غیرتی که داشت، بازگشت بسیار خوبی داشت و توانست مدال طلا را کسب کند. رضا کلهر هم بعد از سه سال دوری، نمایش بسیار خوبی داشت. امیدوارم این دو نفر و سایر بچه‌ها بعد از روزهای سختی که پشت سر گذاشته‌اند، دوباره به اوج برگردند و بتوانند کمک‌حال تیم ملی ایران باشند. * شما در مسابقات قهرمانی آسیا عنوان بهترین مربی را به دست آوردید. در آزاد کره‌جنوبی دو ماه قبل هم همین عنوان را به دست آوردید و در پرزیدنت‌کاپ هم دوباره بهترین مربی شدید. این چه احساسی دارد و این مسیر چطور طی شده است؟ واقعا من کمترین کار را انجام می‌دهم. ما کادر فنی بسیار خوبی داریم و تمام اعضای کادر تلاش می‌کنند. متاسفانه در نهایت فقط یک نفر دیده می‌شود و آن هم من هستم. از همین‌جا از همه اعضای کادر فنی تشکر می‌کنم؛ مسعود حجی‌زواره، سجاد مردانی، دکتر کیایی، دکتر آرچین، دکتر قلی‌زاده، راس همه استاد هادی ساعی. تمام مشاوره‌های فنی را با هادی ساعی در میان می‌گذاریم و ایشان وزنه بسیار بزرگی برای تیم ملی ایران هستند. در نهایت فقط من دیده می‌شوم، اما این کاپ و عنوان بهترین مربی، حاصل زحمات تمام کادر فنی و بازیکنان است. از همه بازیکنان عزیزم و تمام اعضای کادر فنی بابت این موفقیت تشکر می‌کنم. در نهایت نیز نام ایران است. این پرچم ایران است که بالا می‌رود و زمانی که نماینده ایران در جایگاه نخست قرار می‌گیرد، خوشحالیم به خاطر نام ایران است. * آن‌طور که از بچه‌ها و همراهان تیم شنیدیم، میزبانی پاکستان چندان قابل قبول نبوده است. درباره میزبانی پاکستان برای ما بگویید. به نظر من این یکی از ضعیف‌ترین میزبانی‌هایی بود که در طول عمرم دیده‌ام. شرایط غذایی بسیار بد بود و شرایط جابه‌جایی و ترانسفر نیز مناسب نبود. شهر لاهور تقریبا شرایط نظامی داشت و ما حتی نمی‌توانستیم از هتل خارج بشویم. اگر می‌خواستیم برای مثال به فروشگاه کنار هتل برویم، باید از روز قبل نامه‌نگاری و هماهنگی می‌کردیم تا بتوانیم چند آبمیوه، بیسکویت یا وسایل مورد نیاز بچه‌ها را تهیه کنیم. البته این شرایط برای همه تیم‌ها وجود داشت، اما در مجموع شرایط خوبی نبود. آب‌وهوا بسیار نامناسب بود، سالن شرایط بسیار بدی داشت و سالن گرم کردن نیز وضعیت مناسبی نداشت. فکر می‌کنم هر ورزشکاری که یک روز در آن سالن گرم می‌کرد، سه تا چهار کیلو وزن کم می‌کرد. در عمرم چنین شرایطی ندیده بودم. امیدوارم دیگر میزبانی مسابقات را به شهرهایی با چنین شرایطی ندهند، چون واقعا شرایط بسیار بد و اسفباری بود.
* تیم مسیر پرفشاری طی می‌کند. در آخرین مصاحبه خود عنوان کردید تیم در مسابقات چونچئون و پرزیدنت‌کاپ با آمادگی صد درصدی شرکت نمی‌کند، چون تورنمنت‌های بسیاری پیش‌رو است و باید این مسیر مدیریت شود. در حال حاضر وضعیت آمادگی تیم چطور است و برنامه مسابقات بعدی به چه صورت است؟ من قبلا هم گفته بودم که باید پیک آمادگی تیم را برای ناگویا بگذاریم و در آن مسابقات صد درصد آماده باشیم. بچه‌ها یک‌بار در مسابقات قهرمانی مغولستان آمادگی صد درصدی داشته‌اند و از نظر علمی نباید این کار را انجام می‌دادیم که دوباره به پیک آمادگی برسیم. بازیکن باید در مسابقاتی که هدف‌گذاری کرده‌ایم آمادگی کامل داشته باشد. واقعا این مسیر یک ماراتن سخت با شرایط بسیار دشوار است. تمام تلاش‌مان را می‌کنیم تا بچه‌ها به دور از آسیب باشند و اتفاق خاصی برای آنها رخ ندهد تا بتوانند در ناگویا به آمادگی صد درصدی برسند. ما با کمترین میزان استراحت، تقریبا ۹ روز دیگر عازم کره می‌شویم تا در مسابقات گرندپری کره شرکت کنیم و دو هفته بعد از آن مسابقات ناگویا را داریم. اگر اختیار با من بود، شاید مسابقات گرندپری کره را انتخاب نمی‌کردم. حداقل می‌توانستیم ۳۰ تا ۴۰ روز، حدود ۳۵ روز، با تمرکز تمرین کنیم و با آمادگی کامل، به دور از آسیب و استرس، در مسابقات مهمی که برایمان امتیاز دارد، شرکت کنیم. اما شرایط برای همه یکسان است و ما چاره‌ای نداریم جز اینکه تمام تلاش خود را انجام دهیم تا ریکاوری بچه‌ها به خوبی انجام شود، تمرینات موثر باشد و از خستگی آنها جلوگیری کنیم تا بتوانیم آمادگی را حفظ کنیم و ان‌شاءالله در مسابقات ناگویا نیز مدال بگیریم و امتیاز کسب کنیم.
