نسخه آی او اس 46 و نکونام!
بر اساس گزارش کیک زون، برخی افراد با افزایش سن، تنها یک رقم به شناسنامه خود اضافه می‌کنند. اما بعضی افراد به نظر می‌رسد نسخه جدیدی از خود را به فوتبال تقدیم می‌کنند. جواد نکونام امروز ۴۶ ساله می‌شود و شاید مهم‌ترین رویداد تولد امسال او همین باشد: مردی که سال‌ها برای هر توپ، هر مسابقه و حتی گاهی هر جمله جنگیده، اکنون به نظر می‌رسد از همیشه بیشتر می‌داند کجا باید بجنگد و کجا فقط فوتبالش را بازی کند. باشگاه تراکتور چند ساعت مانده به ۱۶ شهریور با انتشار ویدئویی تولد سرمربی‌اش را تبریک گفت. کاپیتان سابق تیم ملی اکنون در تبریز حضور دارد؛ در تیمی که در شش بازی، ۱۶ امتیاز کسب کرده و هنوز هیچ گلی دریافت نکرده است. شروعی که حتی در میان تمام اخبار پرسر و صدا پیش از شروع فصل، کمتر کسی با این دقت آن را پیش‌بینی نکرده بود. نکونام البته تولدش را در شرایطی جشن می‌گیرد که تراکتور همین ابتدای هفته یک برد مهم مقابل گل‌گهر به دست آورده و پنجشنبه نیز باید مقابل استقلال خوزستان به میدان برود. اما ماجرای امسال او فقط به نتایج تراکتور مربوط نیست. تغییری در خود نکونام رخ داده که شاید از جدول هم مهم‌تر باشد. این جواد نکونام، دست‌کم تا این لحظه، هیچ شباهتی به مردی که روی نیمکت استقلال می‌دیدیم ندارد. او در استقلال فصل بدی نداشت، برعکس، درخشان بود. تیمش ۶۷ امتیاز گرفت، کمترین باخت را در لیگ تجربه کرد، ۴۰ گل زد و فقط ۱۵ گل دریافت کرد تا بهترین خط دفاعی مسابقات را داشته باشد. اما وقتی امروز از آن فصل صحبت می‌کنیم، کمتر کسی به عدد ۶۷ یا رکورد ۱۵ گل خورده اشاره می‌کند. آن فصل در حافظه فوتبال ایران بیشتر با اختلاف‌ها، مصاحبه‌ها، اعتراض‌ها و حاشیه‌ها همراه بود که اجازه ندادند موفقیت ورزشی تیم آن‌گونه که باید دیده شود.
شاید این همان چیزی باشد که نکونام در ۴۶ سالگی بهتر از گذشته درک کرده است. در فوتبال، لازم نیست برنده همه دعواها باشید تا برنده فصل شوید. نشانه‌های این تغییر را می‌توان حتی در یک برد هم دید. نکونام پس از پیروزی بر گل‌گهر، نمایش تراکتور در ۱۵ دقیقه پایانی را انکار نکرد. صادقانه گفت تیمش آن‌گونه که باید بازی نکرده و چنین نمایشی را نمی‌پسندد. اما در عین حال توضیح داد که با توجه به شرایط مسابقه و مجموعه اتفاقات، تیمش ناچار بوده برای گرفتن سه امتیاز به همان شکل بازی کند. این شاید نکونام جدید باشد. مربی‌ای که دیگر برای زیباتر جلوه دادن واقعیت، واقعیت را انکار نمی‌کند.
او اکنون درباره کمبودهای فوتبال ایران نیز صحبت می‌کند؛ از تصمیم برای برگزاری دربی پایتخت در اصفهان تا اعتراض به مسابقات بدون تماشاگر. اما جنس این حرف‌ها بیشتر شبیه اعتراض یک مربی به وضعیت فوتبال برای بهبود این فضا است تا تلاش برای ساختن یک فضای جدید از حاشیه. این تفاوت کوچکی نیست. نکونام سال‌ها در فوتبال ایران جنگیده است. از زمین‌های فوتبال ایران تا اسپانیا، از پیراهن تیم ملی تا بازوبند کاپیتانی، از روزهای اوساسونا و استقلال تا نیمکت‌های لیگ برتر. او همیشه بخشی از فوتبال بود که با سرسختی شناخته می‌شد. شاید گاهی بیش از حد لازم.
اکنون اما در تبریز، داستان متفاوتی آغاز شده است. وقتی نکونام در میان اخبار پرحجم پیش از شروع فصل به تراکتور پیوست و در تبریز با استقبال گسترده هواداران مواجه شد، کمتر کسی می‌توانست حدس بزند تیم او پس از شش هفته بدون شکست و بدون دریافت حتی یک گل پیش خواهد رفت. هنوز برای قضاوت درباره این ازدواج زود است و فوتبال می‌تواند معادلات را به سرعت تغییر دهد. اما یک چیز همین حالا روشن شده: تراکتور و نکونام در این فصل فقط برای جام جنگیدن نیستند، قرار است تصویر جدیدی از هر دو خلق کنند.
شاید ۴۶ سالگی برای جواد نکونام بیشتر از اینکه جشن یک عدد باشد، جشن فاصله گرفتن از چیزهایی باشد که دیگر ارزش جنگیدن ندارند. او یک عمر برای پیروزی جنگیده است. حالا شاید زمان آن رسیده باشد از بردن لذت ببرد. تولدت مبارک آقای نکونام!
