شگفتی! راز تیمی که همه را به خود جذب کرد
به گزارش کیک زون، استقلال امشب پس از ۱۴ سال، السد را شکست داد؛ با گل‌های یاسر آسانی، سعید سحرخیزان و اسماعیل قلی‌زاده. اما عامل این پیروزی استقلال، نه یک گل، نه یک ستاره و نه حتی تصمیمی خاص از روی نیمکت بود. استقلال امشب یک تیم واقعی به نمایش گذاشت؛ تیمی که بازیکنانش برای یکدیگر می‌دویدند، برای هم می‌جنگیدند و کمتر کسی را می‌شد دید که از جریان بازی خارج شود یا مسئولیتش را به شریکش واگذار کند. شاید همین‌جاست که ارزش این استقلال بیشتر نمود می‌یابد. استقلال تنها تیم حاضر در لیگ نخبگان است که در ابتدای فصل به دلیل بسته بودن پنجره نقل‌وانتقالات، حتی فرصت تقویت خود را هم نداشت. نه تنها ستاره‌ای به تیم اضافه نشد، بلکه ستارگانی چون رامین رضاییان و منیر الحدادی تیم را ترک کردند؛ اما در عوض، چیزی شکل گرفت که گاهی از خرید ستاره‌ها باارزش‌تر است: اعتماد به بازیکنانی که از ابتدا در تیم حضور داشتند.
جوانانی مانند سحرخیزان، رزاقی‌نیا، کوشکی، قلی‌زاده و سامان فلاح، در کنار باتجربه‌هایی چون حردانی، آقاسی و چشمی و البته فوق‌ستاره یاسر آسانی، به تدریج تصویری ساخته‌اند که شاید کمتر کسی در ابتدای فصل پیش‌بینی‌اش را نمی‌کرد؛ یک تیم یکپارچه. یک تیم جنگجو. تیمی که برای هر توپ، گویی آخرین توپ مسابقه است، با تمام توان می‌جنگد. یکی از مهم‌ترین نشانه‌های این تیمی بودن، شدت فشاری است که استقلال به حریف وارد می‌کند. استقلال فقط عقب نمی‌نشیند تا نتیجه را حفظ کند؛ بازیکنانش از همان موقعیتی که باید، برای به دست آوردن توپ می‌جنگند و اجازه نمی‌دهند حریف به راحتی نفس بکشد. حردانی، سحرخیزان، قلی‌زاده و رزاقی‌نیا بارها با دویدن‌های بی‌وقفه و پرس‌های شدید، السد را تحت فشار گذاشتند؛ فشاری که صرفاً یک حرکت تاکتیکی نیست، بلکه نتیجه روحیه تیمی است که حاضر نیست برای یک توپ، یک متر زمین و حتی یک ثانیه از مسابقه کوتاه بیاید. اعتبار این تیم را سهراب بختیاری‌زاده به خوبی نشان داده. سهراب یک نکته مهم را به فوتبال ایران یادآوری کرده؛ اینکه همیشه نمی‌توان پشت کمبودها پنهان شد. گاهی مربی باید داشته‌هایش را ببیند، به آنها ایمان داشته باشد و از همین بازیکنان تیم بسازد. استقلال تاکنون در لیگ برتر شکست نخورده، تنها یک گل دریافت کرده و حالا در نخستین قدم آسیایی‌اش یکی از آماده‌ترین تیم‌های منطقه را متوقف کرده است.
فراموش نکنیم آن سوی زمین، السدی ایستاده بود که در چهار بازی نخست لیگ ستارگان قطر ۱۹ گل به ثمر رسانده بود؛ تیمی پر از ستاره با نام‌هایی چون فیرمینیو، اوتاویو و اکرم عفیف که خود را جزو مدعیان قهرمانی این تورنمنت می‌داند. اما امشب، این ستاره‌ها در برابر استقلالی قرار گرفتند که سلاح اصلی‌اش نه نام‌های بزرگ، که انسجام و جنگندگی بود. استقلال اجازه نداد السد بازی خود را به شکل دلخواهش اجرا کند و شاید مهم‌تر از سه گل، همین موضوع باشد؛ اینکه استقلال به تیمی تبدیل شده که وقتی به زمین می‌رود، می‌توان به آن اعتماد کرد. حتی گل سوم نیز انگار خلاصه‌ای از همین روحیه استقلال بود. اسماعیل قلی‌زاده در نیمه دوم وارد زمین شد و به جای آرام‌آرام با مسابقه هماهنگ شدن، با همان شدت و انرژی وارد جنگ شد. نتیجه‌اش دو موقعیت خطرناک بود؛ اولی را مشعل، دروازه‌بان السد، با واکنشی خوب دفع کرد، اما قلی‌زاده برای دومی کوتاه نیامد و این بار توپ را به تور فرستاد. گل سوم شاید برای تعیین برنده لازم نبود، اما بهترین تصویر از روحیه استقلال در این شب بود؛ بازیکنی که تازه وارد زمین شده، اما با همان شدت بازیکنان حاضر از ابتدا می‌جنگد. این استقلال شاید در ابتدای فصل پنجره‌اش بسته بود؛ اما این فصل، جای پنجره، دروازه‌ای را به روی خود گشود که از جنس نقل‌وانتقال نبود. دروازه جنگیدن برای ساختن یک تیم واقعی.
