انتخاب جسورانه فلیک برای دروازه بارسلونا نتیجه بخش شد
به نقل از گزارش کیک زون، معضو دروازه‌بانی بارسا مقابل سویا یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های حل‌نشده باقی مانده بود. با مصدومیت خوان گارسیا و اشتباه شزنی مقابل ریسینگ سانتاندر، تردیدها درباره جانشینی لهستانی دروازه‌بان کاملاً در هوا معلوم بود.
هانسی فلیک در نهایت تصمیم گرفت دومینیک لیواکوویچ را به جای دروازه‌بان لهستانی به زمین بفرستد. این سرمربی بعداً در نشست مطبوعاتی اظهار داشت: «گاهی باید آنچه درونتان حس می‌کنید درست است را اجرا کنید. امروز احساس کردم او باید بازی کند و ما این تصمیم را گرفتیم. این به معنای عدم اعتماد به تک نیست.»
این اولین حضور در یک سناریوی بسیار دشوار بود؛ به خاطر جو خصمانه ورزشگاه حریف که همیشه فشار می‌آورد، سطح بالای تیم مقابل که احتمالاً سخت‌ترین امتحان بارسا تا اینجای فصل بود، و شرایط نیمه اول؛ جایی که شاگردان لوئیس گارسیا پلاسا بازی را به خوبی مدیریت کردند و توانستند مجموعه آبی‌واناری را برای ایجاد تردید تحت فشار قرار دهند.
به عنوان پایان‌بندی خوش، این ملی‌پوش کروات دید که فوفانا با یک ضربه سر در محوطه ۶ قدم میزبان را پیش انداخت. اما فراتر از گل خورده، واقعیت این است که لیواکوویچ روز نسبتاً آرامی را درون دروازه پشت سر گذاشت و در کنار آن، ویژگی‌های فردی خود را به عنوان یک دروازه‌بان به نمایش گذاشت.
بازیکن ۳۱ ساله پیشین فنرباغچه اصلاً نمی‌خواست در زمان مالکیت توپ کار را پیچیده کند. او با آگاهی از تبحر خاصی در این زمینه، از هرگونه موقعیت پرخطر، چه در خروج برای پیش‌دستی روی پاس‌های بلند و چه در بازی‌سازی هنگام تحت فشار قرار گرفتن توسط سویا، دوری می‌کرد. لیواکوویچ نشان داد که او دروازه‌بانی است که هنگام قرار گرفتن روی خط دروازه و زیر چارچوب احساس امنیت بیشتری دارد؛ اگرچه در ضربات ایستگاهی کمی تردید داشت، اما شوت‌های راه دور و نه چندان خطرناک بازیکنان میزبان را با اطمینان مهار کرد.
علاوه بر این، این دروازه‌بان ثابت کرد که در تمام لحظات کاملاً در جریان مسابقه بود. او حرکت نجات‌بخش رودری روی کوریا را در آستانه پایان نیمه اول، که اگر رخ نمی‌داد مهاجم سویا را در موقعیت تک‌به‌تک قرار می‌داد، مانند یک گل جشن گرفت. دست‌های باز و فریادی بلند برای تشویق عملکرد درخشان هم‌تیمی‌اش از صحنه‌های جالب این دیدار بود.
این جزئیات نشان می‌دهد که سازگاری او با تیم بی‌نقص است؛ درست مانند جشن او در یکی از گل‌های رافینیا که کاملاً سرخوشانه به سمت بازیکنان ذخیره که در حال گرم کردن بودند دوید تا آن‌ها را در آغوش بگیرد. پس از مسابقه، لیواکوویچ توضیح داد که دنی اولمو یکی از مهره‌های کلیدی در این روند بوده است؛ کسی که در دینامو زاگرب با او هم‌بازی بوده و در این ماه‌های نخست در باشگاه به عنوان راهنمای او عمل کرده است.
لیواکوویچ در این باره توضیح داد: «اولمو به من کمک کرد تا جا بیفتم. همه جوان هستند، اینجا مثل یک خانواده است و سازگاری با سایر دروازه‌بان‌ها نیز آسان است. آن‌ها کار من را راحت می‌کنند.» او با پیروزی، که بهترین حس ممکن هنگام شروع کار با یک تیم جدید است، نخستین بازی خود را به پایان رساند.
