گریه دختران شایسته ایران پای سکو (تصاویر)
به نقل از کیک زون، مسابقات بسکتبال سه به سه بازی‌های آسیایی ناگویا برای دختران ایران با یک آرمان‌پردازی چشمگیر آغاز گردید؛ عملی درخشان از سوی مهسا کرانی، شمیم نوری، فرناز خدامرادی و مهلا عابدی. آنها در نخستین روز مسابقات با دو پیروزی قاطع برابر ازبکستان و ژاپنِ میزبان هشدار دادند و در سومین بازی با پیروزی بر تایپه، با صدرنشینیِ مطلق به مرحله بعد راه یافتند. همه نشانه‌ها حکایت از مدال داشت، تا آنکه بدشانسی‌های بی‌رحمانه سرنوشت را تغییر داد!
اولین ضربه، مصدومیت تلخ فرناز خدامرادی بود؛ حادثه‌ای که دست سحر نجفی را روی نیمکت خالی گذاشت تا دختران ایران ناگزیر شوند بدون بازیکن تعویضی به رقابت‌ها ادامه دهند. با وجود این، ایران در بازی مقابل تایلند نیز مسلط و برتر بود؛ فرناز از روی سکوها تشویق می‌کرد و هم‌تیمی‌هایش در زمین مبارزه می‌کردند. همه طبق برنامه پیش می‌رفت و دختران ایران با انرژی بیشتر جای یک بازیکن خالی را پر کردند تا ناگهان جریان بازی به تلخ‌ترین شکل ممکن تغییر کرد.
در نیمه‌های بازی، مهلا عابدی نیز مصدوم شد. اکنون ایران عملاً باید با دو بازیکن درون زمین برابر سه بازیکن تایلند می‌جنگید! کادر پزشکی بالای سر مهلا حاضر شد تا شاید با اسپری بی‌حسی او را برای چند ثانیه‌ی حیاتیِ پایانی به زمین بازگرداند. درد امان مهلا را بریده بود، اما او با چشمانی اشکبار و زانویی که یاری‌اش نمی‌کرد به زمین بازگشت. توان راه رفتن نداشت، اما با همان شرایط زیر تور می‌جنگید، ریباند می‌کرد و تمام وجودش را برای هم‌تیمی‌هایش می‌گذاشت.
در بسکتبال ۳ به ۳، دفاع ۲ در برابر ۳ به دلیل سرعت بالای بازی تقریباً غیرممکن است. با این حال دختران ایران تا ثانیه‌های پایانی با اراده‌ای محکم ایستادند. تنها ۵ ثانیه به پایان باقی مانده بود که تایلندی‌ها با یک شوت ۲ امتیازی بازی را مساوی کردند و در چند صدم ثانیه‌ی پایانی، امتیاز پیروزی را به دست آوردند. رویای مدال در یک‌قدمی نیمه‌نهایی تبخیر شد و رفت.
پایان بازی، صحنه‌ای از اشک‌های بی‌پایان بود؛ مهلا از درد زانو و حسرت شکستی ناعادلانه می‌گریست و شمیم و مهسا از رویایی که در یک‌قدمیِ دستیابی، رنگ باخته بود. دختران بسکتبال ایران مدال کسب نکردند، اما تصویری که از خود در ناگویا به یادگار گذاشتند، تندیسی از غیرت و شجاعت بود؛ تیمی که دقایق پایانی را تنها با دو بازیکن و تا آخرین نفس جنگید، اما بدشانسی‌ها و مصدومیت‌ها از کیفیتی که آنها پس از اردوهای طولانی و تلاش‌های فراوان به نمایش گذاشته بودند پررنگ‌تر بود، انگار قرار نبود که این تیم روی سکو برود و هرچه داشتند گذاشتند و منطق بسکتبال نیز مدال را سهم کرده بود، اما همه چیز به تلخ‌ترین شکل ممکن برایشان تمام شد.
