هشدار: اتهام بی‌تلاشی به تیم امید ایران!
بر اساس گزارش کیک زون، فوتبال ایران در یک ماه اخیر تحت تأثیر حضور تیم ملی امید در مسابقات آسیایی قرار گرفت که در نهایت به بدترین نتیجه منجر شد. پس از تعلیق موقت لیگ و اعزام تیم امید به بازی‌های آسیایی ناگویا، ما در اولین دیدار برابر امارات به پیروزی رسیدیم و نسبت به عملکرد این تیم امیدوار شدیم.
با این حال، یک تساوی مقابل چین و شکست تاریخی با چهار گل برابر کره شمالی، تمام آرزوهای هواداران فوتبال ایران را بر باد داد. تیم امید در بازی مقابل کره شمالی عملکردی ضعیف و فراتر از انتظار داشت و در شرایطی با چهار گل مغلوب حریف شد که در طول این مسابقه هیچ واکنش قابل توجهی از خود نشان نداد. پیش از شروع رقابت‌ها، با توجه به حضور چند بازیکن باکیفیت و گران‌قیمت لیگ برتری در تیم امید، برخی پیش‌بینی می‌کردند طلسم ناکامی در مسابقات آسیایی پس از حدود ۳۰ سال شکسته خواهد شد و ما می‌توانیم به فینال صعود کنیم. اما حتی عبور از مرحله گروهی برای ما ممکن نشد و پس از این فاجعه تلخ، حسین عبدی شدیداً مورد انتقادهای گسترده قرار گرفته است.
کاروان تیم امید صبح امروز به تهران رسید و حسین عبدی نیز در همان فرودگاه از سمت خود استعفا داد. او اما در یک مصاحبه طولانی و جنجالی نکات مختلفی را فاش کرد که توجه هواداران فوتبال ایران را به خود جلب کرده است. به نظر می‌رسد بازیکنان به خصوص در آخرین بازی، عملکردی قابل قبول ارائه ندادند و حتی می‌توان اینگونه برداشت کرد که این مسئله عمدی بوده است. حسین عبدی در طول این مصاحبه، هفت بار از واژه «غیرمتعارف» برای توصیف عملکرد بازیکنان ایران مقابل کره شمالی استفاده کرد که گویی منظور پنهانی در پس آن وجود دارد. هرچند او مستقیماً به این موضوع اشاره نکرد، اما برخی اینگونه تفسیر کردند که او از سطح تعهد اعضای تیم خود راضی نبوده و نسبت به عملکرد آنها ناامید شده است. در ادامه برخی از عبارات جالب و توجه‌برانگیز این سرمربی را مرور می‌کنیم: - نمی‌خواهم درباره این بازی غیرمتعارف حرف بزنم. - آنها جنگیدند، ما نجنگیدیم - تبعات نتیجه با من است - غمگین‌ترین و عصبانی‌ترین آدم روی زمین هستم
- خدا را شکر می‌کنم با ۴ امتیاز و با شرمندگی تمام، «نتوانستیم» به دور بعد صعود کنیم. - بعضی‌ها در شب بازی کره شمالی به فشار روانی به ما وارد کردند. - بیانیه فدراسیون خیلی خوب بود، اما بعضی جاها را نگفته بودند، این بیانیه متعلق به تیمی است که چهار سال بازیکن را در اختیار داشته، نه ما که در ۶۰ روز تیم را تشکیل دادیم. - همین بازیکنانی که الان بازی می‌کنند، کافی بود بدوند و بازی را حفظ کنند. در هر صورت نمی‌خواهم وارد این بحث شوم. - قبل از آمدن می‌خواستم استعفا بدهم، اما تیم را انتخاب کردم و تیم را تنها نگذاشتم. - سوال خبرنگار: این بازیکنان چندصد میلیاردی را دیدیم که ندویدند (عبدی واکنشی نداشت)
- اگر با بازیکنان ناشناس به مسابقات می‌رفتم، به دلالی متهم می‌شدم. - اگر زمان داشتیم، تیم را آماده می‌کردم. - دوست ندارم بچه‌ها زیر فشار باشند. اگر ندویدند و تکل نزدند، تقصیر من بوده است.
- نمی‌توانم بگویم کم گذاشته‌اند یا نه. - بازی «غیرمتعارف» در شان فوتبال ما نبود. - دینم را به فوتبال، به ویژه به این جوانان ادا کردم. - در رده نوجوانان، خیلی‌ها کفش هم نداشتند که بپوشند، ما این کار را برایشان انجام دادیم. خدا را شکر الان همه شرایطشان خوب شده، اما باید بتوانند انتظارات را برآورده کنند.
با مرور این جملات به نظر می‌رسد حسین عبدی فارغ از مسائل فنی، از سطح تعهد و در واقع تلاش بازیکنان راضی نبوده و در پس برخی از عبارات، آنها را به بی‌تلاشی متهم کرده است؛ ترس از مصدومیت یا شاید عدم تمایل به ادامه همکاری با این سرمربی، دلایلی است که در ساعات اخیر به عنوان علائم این مصاحبه حسین عبدی، در ذهن هواداران فوتبال ایران شکل گرفته است.
البته خواندن این عبارات گلچین شده از این مصاحبه کافی نیست و احتمالاً شما باید خود مصاحبه را کامل ببینید تا با ادبیات خاص و منظوردار سرمربی تیم ملی آشنا شوید. هرچند احتمالاً همانطور که خود حسین عبدی اعتراف کرد، او در حال حاضر بسیار عصبانی و ناراحت بود و حتی ممکن است نسبت به برخی مسائل بدبین شده باشد.
اما نباید فراموش کرد که آنچه حسین عبدی امروز به زبان آورد، مسائلی ساده و عادی نبوده و احتمالاً به زودی و شاید در آینده دورتر، از خود او و دیگر اعضای کادر فنی و افراد حاضر در اردوی تیم ملی، بیشتر در این رابطه خواهیم شنید.
حسین عبدی پس از صحبت با خبرنگاران در فرودگاه، نزد خانواده‌اش رفت؛ او در طول این مصاحبه نیز دو بار از خانواده خود تشکر کرده و مدعی شد که در ماه‌های گذشته، فرصت کافی برای گذران زمان با آنها نداشته و احتمالاً حالا به دنبال جبران این دوری خواهد بود. در حال حاضر موبایل حسین عبدی خاموش است، اما او احتمالاً پس از گذشت زمان، توضیحات کافی در این مورد ارائه خواهد داد و ما نیز از او خواهیم پرسید که منظورش از تأکید بر استفاده از واژه «غیرمتعارف» چه بوده است؟ آیا او واقعاً اعتقاد داشته که بازیکنان در این مسابقات کم‌کاری کرده و دوست داشتند زودتر به ایران بازگردند؟ یا شاید به نظر حسین عبدی، برخی بازیکنان خود را شایسته پوشیدن پیراهن تیم ملی و حضور در مسابقات بزرگسالان برابر ازبکستان و روسیه ندیده و به همین دلیل در بازی‌های آسیایی به اندازه کافی تلاش نکرده‌اند؟ پاسخ این سوالات، به زودی از زبان خود حسین عبدی مشخص خواهد شد.
