۸ نکته از نمایش متفاوت روسیه مقابل ایران: بالاخره لذت بردند!
به گزارش کیک زون، روسیه سه‌شنبه شب در کازان با نتیجه ۲ بر صفر ایران را مغلوب کرد. این پیروزی که صرفاً به نتیجه ختم نشد، در رسانه‌های روسی به عنوان یکی از باکیفیت‌ترین بازی‌های این تیم در دوران محرومیت از رقابت‌های رسمی مورد تمجید قرار گرفت. با این حال، آنچه برای روس‌ها اهمیت داشت، تنها درخشش ستاره موناکو، الکساندر گولووین، و به ثمر رساندن دو گل نبود. آن‌ها این دیدار را از جنبه‌های مختلفی حائز اهمیت می‌دانند؛ از نحوه مالکیت توپ و شکستن دفاع فشرده ایران گرفته تا عملکرد متئو کیسیلاک، فشار موفقیت‌آمیز بر حریف و حتی نمایش ویکتور ملخین در قلب خط دفاع.
۱. روسیه سرانجام از مالکیت توپ بهره برد. ایران با آرایش ۵-۴-۱ و دفاع در میانه و عقب زمین، فضاها را به شدت بسته بود و انتظار می‌رفت روسیه در یافتن راه نفوذ با دشواری روبرو شود. اما شاگردان والری کارپین، برخلاف بازی‌های گذشته، کوشیدند با پاس‌های کوتاه و تغییر جهت حملات، ساختار دفاعی ایران را بر هم بزنند. حضور متئو کیسیلاک و الکسی باتراکوف در مرکز میدان به روس‌ها این امکان را داد که توپ را با صبوری بیشتری به گردش درآورده و در لحظه مناسب به پشت خط دفاع ایران حمله کنند. در نهایت نیز گل اول از همین طریق به ثمر رسید؛ باتراکوف توپ را به گولووین رساند و کاپیتان روسیه در دقیقه ۲۱ دروازه ایران را گشود. این شاید یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های روسیه در این بازی بود؛ آن‌ها نه تنها مالک توپ بودند، بلکه تلاش کردند از این برتری برای خلق موقعیت استفاده کنند.
۲. گولووین؛ ستاره‌ای که روسیه به او نیاز دارد. اگر قرار باشد یک نفر را به عنوان نماد این دیدار انتخاب کنیم، نام گولووین بدون تردید مطرح خواهد بود. او با یک گل از روی حرکت بازی و یک ضربه آزاد تماشایی در دقیقه ۳۶، با به ثمر رساندن دو گل در همان نیمه اول، کار را برای ایران بسیار دشوار کرد. گل دوم روی یک ضربه ایستگاهی از فاصله حدود ۲۲ تا ۲۳ متری به ثمر رسید؛ توپ از بالای سر مدافعان عبور کرد و با برخورد جزئی به تیرک وارد دروازه شد. گولووین علاوه بر گل‌هایش، با سبک بازی خود بار دیگر ثابت کرد چرا در ساختار تیم ملی روسیه یکی از کلیدی‌ترین بازیکنان محسوب می‌شود.
۳. کیسیلاک؛ جوانی که بازی را از مرکز زمین دگرگون کرد. یکی دیگر از نکات مورد توجه روس‌ها، نمایش متئو کیسیلاک بود. هافبک جوان روس‌ها با پاس‌های کوتاه، جابجایی‌های مداوم و حرکات رو به جلو، به روسیه کمک کرد تا در برابر دفاع فشرده ایران، اسیر بازی مستقیم و بی برنامه نشود. کیسیلاک بارها با حرکت به فضای بین خطوط و تغییر جهت حملات، نظم دفاعی ایران را مختل کرد و یکی از بازیکنانی بود که باعث شد روس‌ها در نیمه اول مالکیت مؤثری داشته باشند. حتی در دقایق پایانی نیز یکی از موقعیت‌های خطرناک روسیه با شوت او شکل گرفت.
۴. پرس موفقیت‌آمیز روس‌ها جواب داد. گل اول روسیه با اتکا به فشار این تیم بر روی بازیکنان ایران به ثمر رسید. تیم کارپین چندین بار تلاش کرد در زمین ایران توپ را بازپس گیرد و همین فشار باعث شد آن‌ها موقعیت‌هایی را در انتقال سریع به دست آورند. در یکی از این صحنه‌ها، ماکسیم گلوشنکوف پیش از گل اول، فرصت مناسبی را پیدا کرد. این همان چیزی بود که روس‌ها به دنبالش بودند: دفاع ایران مجبور شود زودتر توپ را دفع کند و روسیه از فضای ایجاد شده بهره ببرد.
۵. ملخین؛ کشف تازه‌ای برای کارپین؟ عملکرد ویکتور ملخین یکی دیگر از نکات مثبت این مسابقه بود. او در باشگاه روستوف بیشتر به عنوان مدافع راست بازی می‌کند، اما کارپین در تیم ملی از او در قلب خط دفاع استفاده کرد و ملخین نیز پاسخ اعتماد مربی را داد. مدافع روسیه چندین بار حملات ایران را در فضا متوقف کرد، در نبردهای هوایی موفق بود و حتی در آغاز حملات تیمش نیز نقش ایفا کرد. در شرایطی که روسیه با چالش‌هایی در خط دفاعی روبرو است، نمایش ملخین می‌تواند گزینه‌ای جدید در اختیار کارپین قرار دهد.
۶. ایران نشان داد ضدحمله هنوز خطرناک است. البته پیروزی ۲ بر صفر روسیه به این معنا نبود که ایران هیچ خطری ایجاد نکرد. اتفاقاً یکی از نقاط ضعف روسیه در این مسابقه، فضای زیادی بود که هنگام حمله پشت سر هافبک‌ها و مدافعانش ایجاد می‌شد. ایران با سیستم ۵-۴-۱ منتظر همین لحظات بود و هر بار که توپ را پس می‌گرفت، تلاش می‌کرد با سرعت به سمت دروازه روسیه یورش ببرد. سردار آزمون در نیمه اول یک موقعیت جدی داشت و در نیمه دوم نیز ایران چند بار از طریق انتقال سریع و ضربات ایستگاهی به دروازه روسیه نزدیک شد.
۷. اوت‌های دردسرساز ایران. یکی از جزئیات جالب تحلیل روس‌ها، اشاره به پرتاب‌های اوت ایران بود. ایران در چند نوبت با ارسال مستقیم توپ به محوطه جریمه روسیه، تلاش کرد از این موقعیت‌ها به عنوان یک ضربه ایستگاهی غیرمستقیم استفاده کند. این موضوع نشان می‌دهد که ایران حتی زمانی که نتوانست از طریق بازی ترکیبی به موقعیت دست یابد، راه‌های دیگری برای نزدیک شدن به دروازه روسیه داشت.
۸. پایان‌بندی مسابقه برای روس‌ها. شاید یکی از نکات مهم برای کارپین این باشد که تیمش پس از افت طبیعی جریان بازی و تعویض‌های متعدد، کنترل بازی را از دست نداد. در نیمه دوم ایران جلوتر آمد و روسیه دیگر آن تسلط نیمه اول را نداشت، اما در دقایق پایانی حتی موقعیت‌هایی برای زدن گل سوم نیز ایجاد کرد. در مجموع، روسیه ۱۲ شوت به سمت دروازه ایران زد که پنج تای آن‌ها در چارچوب بود؛ ایران نیز ۸ شوت زد که سه تای آن‌ها در چارچوب قرار داشت.
شاید می‌شد این شکست را به حساب بازی دوستانه بودن، شرایط تیم ایران یا انگیزه پایین حریف گذاشت، اما آنچه در کازان به تماشا گذاشته شد، برای روس‌ها فراتر از یک نتیجه ساده بود.
ایران با پنج مدافع بازی کرد، در مقاطعی عقب نشست، ضدحمله زد و حتی در نیمه دوم فشار‌هایی را روی دروازه روسیه اعمال کرد. با این حال، تیم کارپین توانست هم دفاع حریفی با این چینش را باز کند، هم پرس موفق داشته باشد و هم پس از رسیدن به دو گل، نتیجه را حفظ کند. شاید برای تیمی که مدت‌هاست از مسابقات رسمی دور مانده، همین مهم‌ترین اتفاق شب کازان باشد: روس‌ها پس از مدت‌ها، بار دیگر از تماشای تیم ملی خود لذت بردند.
