شوچنکو: آنچلوتی در دوران حضورش در میلان با سختی زیادی مواجه نبود
به نقل از کیک زون، شوچنکو که در روز سه‌شنبه ۵۰ سالگی را جشن گرفت، در مصاحبه با شبکه اسکای اسپورت ایتالیا درباره ارزش حضورش در میلان توضیح داد: «از ابتدای دوران ورزشی‌ام، به‌ویژه زمانی که با میلان قرارداد بستم، اهمیت باشگاهی که برایش بازی می‌کردم را درک کرده بودم. هدفم این بود که چیزی از خود را در تاریخ این باشگاه به یادگار بگذارم و چند بخش کوچک در تاریخ فوتبال بنویسم.»
او در سال ۱۹۹۹ از دیناموکیف به میلان پیوست، جایی که تحت نظر والری لوبانوفسکی رشد کرده بود. شوچنکو در مورد تأثیر این مربی بر خودش گفت: «انضباط و سازماندهی. او انضباط فوق‌العاده‌ای داشت و فرهنگ کاری بسیار بالایی ایجاد کرده بود. وقتی چنین سازماندهی‌ای داشته باشید، به موقع بودن، دقت و توجه به جزئیات برایتان به یک عادت تبدیل می‌شود.»
شوچنکو بعداً به فضای حاکم بر رختکن میلان اشاره کرد و بیان داشت: «بازیکنان بزرگی در تیم حضور داشتند و کنار آنها افراد خوب و باهوش زیادی بودند. وقتی گروهی از بازیکنان بااستعداد و تشنه موفقیت کنار هم قرار می‌گیرند، خیلی سریع یک رابطه واقعی بین دوستان و هم‌تیمی‌ها شکل می‌گیرد. تمرینات بسیار رقابتی و دشوار بود. تقریباً هر جلسه تمرینی شبیه یک جنگ بود.»
کارلو آنچلوتی در بخش بزرگی از دوران حضور شوچنکو روی نیمکت میلان حضور داشت و این مهاجم اوکراینی با لحنی شوخ‌طبع درباره شرایط آن تیم گفت: «مربیگری در آن میلان آسان بود. نمی‌خواهم از کارلو کم کنم، اما خودش هم این را گفته بود. ۲۰ بازیکن داشتیم که می‌توانستند برای یک تیم بزرگ بازی کنند. می‌توانستید از آنها دو تیم تشکیل دهید و یک فینال برگزار کنید.»
شوچنکو در مورد ارتباطش با میلان نیز گفت: «ارتباط من با میلان بسیار قوی است. فکر می‌کنم هر بازیکنی که برای میلان بازی کرده، ارتباطی خاص با این باشگاه دارد که فراتر از رابطه یک بازیکن سابق با باشگاه است. هرکس اینجا بازی کرده، به پیروزی عادت داشته است. همیشه برای بردن بازی می‌کردید. میلان باشگاه خاصی است، اما مهم‌تر از همه، هوادارانی دارد که چیزی بیشتر به شما می‌دهند. سن‌سیرو، فشار و هواداران، همه اینها میلان را به باشگاهی بسیار ویژه تبدیل می‌کنند.»
شوچنکو در دو دوره حضورش در میلان، ۱۷۵ گل در ۳۲۲ بازی به ثمر رساند. او همراه این تیم قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۰۳، سری آ، جام حذفی ایتالیا، سوپرجام اروپا و سوپرجام ایتالیا را به دست آورد و در سال ۲۰۰۴ نیز توپ طلا را کسب کرد. او همچنین از آلبرتو زاکرونی، نخستین مربی ایتالیایی دوران حرفه‌ای‌اش، به عنوان یکی از مربیانی یاد کرد که نگاهش به فوتبال را تغییر داد.
مهاجم سابق میلان در پاسخ به این سوال که دوست دارد پس از دوران فوتبالش با چه چیزی به یاد آورده شود، تمرکز خود را روی جام‌ها و افتخارات نگذاشت و گفت: «مردم بیشتر لحظات خوب، بازی‌های مهم، گل‌هایی که در فینال‌ها زدیم و چیزهایی که به دست آوردیم را به یاد می‌آورند. فکر می‌کنم من همیشه تلاش کردم در تمام دوران زندگی‌ام در فوتبال نهایت توانم را ارائه کنم. دوست دارم مردم این موضوع را درباره من به یاد داشته باشند. لحظات سختی هم داشتم، اما فوتبال برای من فقط یک شغل نبود، خیلی بیشتر از اینها بود.»
