تسلط بازیکنان بریتانیایی بر فوتبال ایتالیا: سری آ تحت سلطه انگلیسی‌ها
بر اساس گزارش کیک زون، وقتی صحبت از فوتبال انگلیس و ایتالیا به میان می‌آید، بسیاری یاد روزهای پل گاسکوئین، دیوید بکام، ری ویلکینز یا مارک هیتلی می‌افتند اما آنچه این روزها در سری آ در حال وقوع است، فقط یک نوستالژی فوتبالی محسوب نمی‌شود.
به نوشته گاردین، این فصل تعداد بازیکنان بریتانیایی حاضر در تیم‌های ایتالیایی به اوج تاریخی خود رسیده و در میان آنها می‌توان نام بسیاری از ستاره‌های انگلیسی را مشاهده کرد. جان استونز، جد اسپنس و کرتیس جونز در اینتر، اسکات مک‌تومینای در ناپولی و تروه چالوبا در کومو تنها بخشی از این جریان جدید هستند.
از اولین انگلیسی تا استونز و جونز
البته داستان حضور بازیکنان انگلیسی در ایتالیا بسیار قدیمی‌تر از دوران گاسکوئین و بکام است.
چارلز اَدکاک، سربازی که برای ارتش بریتانیا بازی می‌کرد، پس از جنگ جهانی دوم به پادووا پیوست و نخستین انگلیسی بود که به یک باشگاه ایتالیایی ملحق شد. جالب است که او هرگز در فوتبال حرفه‌ای انگلیس به میدان نرفت و پس از چند سال حضور در ایتالیا، در سال ۱۹۵۳ به انگلیس بازگشت و برای پیتربورو یونایتد که آن زمان یک تیم غیرلیگی بود، بازی کرد.
از آن زمان تاکنون بیش از ۵۰ بازیکن انگلیسی در سری آ به میدان رفته‌اند اما آنچه فصل جاری را متفاوت می‌کند، تعداد و کیفیت ستاره‌های حاضر در فوتبال ایتالیا است.
یکی از دلایل این موج، تغییر نگاه باشگاه‌های ایتالیایی به بازیکنان بریتانیایی است.
آدام سامرتون، گزارشگر فوتبال ایتالیا، معتقد است بازیکنانی مانند لیام هندرسون و کریس اسمالینگ در سال‌های اخیر مسیر را برای نسل جدید باز کرده‌اند. اسمالینگ پنج سال برای رم بازی کرد و حتی در فینال اولین دوره لیگ کنفرانس اروپا در سال ۲۰۲۲ به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد. این در حالی است که به ویژه بازیکنان اسکاتلندی در فوتبال ایتالیا اعتبار تازه‌ای کسب کرده‌اند. مدیران ورزشی باشگاه‌های ایتالیایی آنها را بازیکنانی سختکوش، حرفه‌ای و جنگنده می‌دانند و علاوه بر توانایی فنی، از نقش آنها در رختکن هم راضی هستند.
مک‌تومینای؛ ستاره‌ای که مسیر را تغییر داد
شاید هیچ نمونه‌ای به اندازه اسکات مک‌تومینای نتوانسته تصویر بازیکن بریتانیایی در ایتالیا را دگرگون کند. لوئیس فرگوسن پس از انتقال به بولونیا در سال ۲۰۲۲، عنوان بهترین هافبک سری آ در فصل ۲۴-۲۰۲۳ را کسب کرد و با این تیم قهرمان جام حذفی ایتالیا شد. پس از او مک‌تومینای راهی ناپولی شد و در ادامه فصل عملکردی خیره‌کننده داشت؛ تا جایی که عنوان بهترین بازیکن سری آ را به دست آورد و همراه ناپولی قهرمان لیگ شد.
موفقیت این بازیکنان باعث شده حضور در ایتالیا دیگر برای بازیکنان بریتانیایی یک ریسک عجیب و تجربه‌ای ناشناخته نباشد.
حتی سبک زندگی هم تغییر کرده است. بازیکنان جدید بیشتر از نسل‌های گذشته تلاش می‌کنند زبان، فرهنگ و غذای ایتالیا را بشناسند و خود را با محیط جدید وفق دهند؛ چیزی که مک‌تومینای و علاقه معروفش به گوجه‌های ناپلی نمونه‌ای از آن است.
شاید جذاب‌ترین تصویر از این موج جدید را باید در اینتر مشاهده کرد. این باشگاه در تاریخ خود پیش از این تنها سه بازیکن انگلیسی را به خدمت گرفته بود؛ جری هیچنز در سال ۱۹۶۱، پل اینس در ۱۹۹۵ و اشلی یانگ در ۲۰۲۰.
اما حالا اینتر همزمان کرتیس جونز، جد اسپنس و جان استونز را در اختیار دارد؛ اتفاقی که نشان می‌دهد فاصله فوتبالی میان انگلیس و ایتالیا دیگر مانند گذشته مانع بزرگی برای جابه‌جایی بازیکنان نیست. استونز پس از جدایی از منچسترسیتی، راهی یکی از تاریخی‌ترین باشگاه‌های ایتالیا شد و جونز نیز از لیورپول به اینتر پیوست. حتی کریستین کیوو، سرمربی اینتر شخصا خواهان حضور جونز در تیمش بوده است.
شاید مهم‌ترین تغییر همین باشد؛ بازیکن بریتانیایی دیگر ایتالیا را یک مقصد دشوار و غریبه نمی‌بیند. پیشرفت آکادمی‌های انگلیسی، افزایش تجربه بازیکنان در فوتبال بین‌المللی و البته تفاوت اقتصادی میان لیگ برتر و سایر لیگ‌های اروپایی باعث شده بازیکنی که در انگلیس شاید حاشیه‌نشین یک تیم باشد، در سری آ شانس تبدیل شدن به مهره اصلی یک باشگاه بزرگ را پیدا کند.
و حالا در ایتالیا، نسلی جدید از بریتانیایی‌ها در حال ساختن فصل تازه‌ای از این رابطه قدیمی هستند؛ نسلی که نام‌هایش دیگر فقط گاسکوئین و بکام نیست، بلکه مک‌تومینای، استونز، جونز، اسپنس و چالوبا را هم شامل می‌شود.
